"Η τεχνητή Νίκη, η μαρμαρένια, το άγαλμα της Σαμοθράκης είναι η τελευταία ελληνική νίκη, το στερνό λουλούδι της φυλής, το λουλούδι της, που ανοίγει άμα αρχίζει και κουράζεται από κάθε νίκη η φυλή. Η νίκη πηγαίνει πάντα κατά τη δύναμη, της παραστέκεται. Στον κόσμο βρίσκεται δύναμη και αδυναμία, δυνατός, πιο δυνατός, ή πιο αδύνατος είναι και ο τελευταίος, ο αδύναμος. Ο δυνατός και ο αδύνατος, άμα πιαστούν στα χέρια, γίνονται σε λίγο ο νικητής και ο νικημένος. Εκεί που παλαίβουν αναμεταξύ τους, ανάμεσο στους πολεμιστές πετάει δώθε κείθε εγι' αυτό έχει και φτεράε η Νίκη και τηράει που να πάη να καθήση. Καρτερά να δη το δυνατώτερο. Και όσο πιο άγριος ο πόλεμος γίνεται, τόσο πιότερο μεθά η Νίκη και αναγαλιάζει. Η προσπάθεια τη μεθά, ο αγώνας, που ζεσταίνει και πυρώνει όλο πιότερο τους πολεμιστάδες. Απαντέχει η Νίκη, ανυπόμονα κυττάει και όλο προσμένει να δη το νικητή και το νικημένο. Και τέλος, ω χαρά, ω ηδονή άφραστη, τον αβάσταγο αγναντεύει το νικητή και ακράτητη και αυτή τρέχει και φτερουγίζει και πετά και φωλιάζει μέσα του και γίνεται μ' αυτόν ένα. Εκεί αρχίζει το πανηγύρι, φρενιάζει το πανδαιμόνιο. Τραντάζει το κορμί του νικητή και ανατριχιάζει. Η γη στα πόδια του αποκάτω τρέμει".