Για να κατανοήσουμε τον Ρεμπώ ας διαβάσουμε Ρεμπώ, ας επιθυμήσουμε να ξεχωρίσουμε τη φωνή του ανάμεσα από τόσες άλλες φωνές που μπλέκονται μ' αυτήν. Δεν χρησιμεύει να ψάξουμε μακριά, να γυρέψουμε αλλού αυτό πού ο ίδιος ο Ρεμπώ μας λέει. Λίγοι συγγραφείς θέλησαν τόσο παθιασμένα να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να τον ορίσουν, να τον μεταμορφώσουν και να γίνουν ένας άλλος άνθρωπος μέσα από τη γνωριμία τους μαζί του ας πάρουμε λοιπόν στα σοβαρά αυτή την αναζήτηση, πού άλλωστε είναι ότι πιο σοβαρό υπάρχει. Προτείνω να ξαναβρούμε μια φωνή, να αποκρυπτογραφήσουμε τη θέλησή της, να δώσουμε πάλι ψυχή στους τόνους της κυρίως, σ' αυτές τίς εκρήξεις θυμού, σ' αυτούς τους θριάμβους, σ' αυτές τίς συντριβές.Ας την ακούσουμε. Και για να αφήσουμε αρχικά τον εαυτό μας να παρασυρθεί από τούτη τη σκληρή γοητεία, αλλά ακόμα και για να μετρήσουμε μια σιωπή, εκείνη πού θέλησε να την πνίξει και πού το πέτυχε ίσως - μέσα στους πιο πικρούς σαρκασμούς πού δηλώνουν βεβαίως τους πιο μεγάλους αποτροπιασμούς.