Με ψίθυρους αχνούς, στο φως στο έρεβος αθόρυβα περπάτησα στον κόσμο μακριά απ`τις κραυγές που με πληγώνανε μα τώρα δες, μες στη σιωπή πόσο μερώνω σαν παίζει μουσική γλυκιά και νιώθω έτοιμος να βγω στα γνώριμά μου μονοπάτια σαν το παιδί που αλητεύει και ξεχάστηκε ολημερίς στο γέλιο, στο παιχνίδι.