Η επείγουσα Ιατρική είναι η προκεχωρημένη γραμμή της Ιατρικής. Κάθε έκτακτο γεγονός αποτελεί πρόκλησι για οιονδήποτε παρόντα, γιατρό ή μη. Οι πρώτες βοήθειες μπορεί να σημάνουν ζωή ή θάνατο. Αυτονόητον ότι ο γιατρός από την αρχή της εκπαιδεύσεώς του, πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δράση καταλλήλως και υπευθύνως ούτως ώστε να μη χαθή ο άρρωστος. Τα περιθώρια λάθους είναι πολύ στενά. Το λάθος διαγνώσεως δυνατόν ν' αποβή μοιραίο. Γι' αυτό η ενημέρωσις είναι αναγκαία. Εξ άλλου στόχος της καλώς οργανωμένης κοινωνίας είναι να μαθαίνουν από νωρίς όλοι οι πολίτες στοιχειώδεις γνώσεις, συμπεριφοράς σε ατυχήματα (πολυτραυματίες, τροχαία, συγκοπή, ακόμη και να επιχειρούν καρδιοπνευμονική αναζωογόνησι, ΚΑΡΠΑ) κ.λπ. Οι πρώτες βοήθειες αφορούν όλη την Ιατρική, όπως συμβαίνει π.χ. σε τροχαία ατυχήματα, και όλες τις ειδικότητες. Συνήθως δεν υπάρχει χρόνος για ακριβή διάγνωσι. Η αντίδρασί μας πρέπει να είναι πρώτα ν' αποκαταστήσωμε ό,τι είναι δυνατόν και επείγον και παραλλήλως να οργανώσωμε το διαγνωστικό σκέλος τ' αποτελέσματα του οποίου θα επηρεάσουν τη θεραπευτική μας αντιμετώπισι. Το βιβλίο Πρώτες Βοήθειες που εκδίδει ο Σεραφείμ Νανάς με τους συνεργάτες του, είναι καρπός της μακράς εμπειρίας του κατά την άσκησι της Εντατικής Ιατρικής στην οποίαν αφιερώθη. Όπως είναι αληθές για όλη την Ιατρική, απαιτούνται γνώσεις και ενημέρωσις συνοδευομένη και κινητοποιούμενη από συμπόνοια και αγάπη προς τον πάσχοντα. Η ιπποκρατική αρχή που θέλει το γιατρό να "καρπούται λύπας επ' αλλοτρίοισι ξυμφορήσιν", συμπληρωμένη με την ευαγγελική παραίνεσι να βλέπωμε τον πάσχοντα "ως πλησίον, ως σεαυτόν", δείχνει το δρόμο στο γιατρό που θα κληθή να δώση τις πρώτες βοήθειες. [...]