Στο διάστημα της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα, κατά τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι πήρα κι εγώ μέρος στην αντίσταση γιατί πίστευα ότι ένας λαός είναι δικαιωματικά κυβερνήτης της χώρας του και δεν μπορεί να ανέχεται ξένες δυνάμεις να πατάνε το χώμα του και να γίνονται αφεντικά του. Αισθανόμουν -και φυσικά αισθάνομαι ακόμα- βαθύτατο σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους, την αξιοπρέπειά τους και το δικαίωμά τους να ζουν ελεύθεροι.
Ό,τι για μένα ήταν ιερό καταπατήθηκε τότε από τους ξένους κατακτητές και έτσι δεν υπήρξε η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό μου ότι ήταν καθήκον μου να βοηθήσω όλους όσους βρίσκονταν σε κίνδυνο επειδή αντιτάσσονταν στον φασιστικό εχθρό, και γενικά τους κατατρεγμένους απ` αυτόν. Έτσι όμως βρίσκεσαι μοιραία να πολεμάς ο ίδιος τον εχθρό και επειδή συνήθως είναι πολύ ισχυρότερος από σένα, διαθέτει καλούς πληροφοριοδότες, εκγυμνασμένη αστυνομία και σκληρές μεθόδους για την απόσπαση πληροφοριών, οι πιθανότητες είναι ότι κάποτε θ` ανακαλυφθείς, θα συλληφθείς, θα περάσεις από ανάκριση και θα κλειστείς στις φυλακές - αν, εννοείται, σταθείς αρκετά τυχερός ώστε να μην πεθάνεις κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο σ` ένα από αυτά τα στάδια. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]