Το "Προσφωνημάτιον προς τον δεσπότην Δημήτριον" συνιστά το τελευταίο έργο του Γεωργίου Γεμιστού, χωρίς να αποτελή το «κύκνειον άσμα» του. Το έργον αυτό δεν έχει αποδοθή μέχρι τούδε στην νεοελληνική. Αναφέρεται στα πελοποννησιακά πράγματα που συνιστούν μία συγγραφική ενότητα του Γεμιστού, όπως οι Συμβουλευτικοί του λόγοι προς τον αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγον και τον υιόν του δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρον Β΄ και οι επικήδειοι λόγοι του προς την βασίλισσαν Κλεόπα, σύζυγον του Δεσπότου Θεοδώρου Β΄ Παλαιολόγου και την αυτοκράτειρα Υπομονήν, σύζυγον του αυτοκράτορος Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου. Για τον λόγο αυτόν κρίναμε σκόπιμο να εκδώσωμε το κείμενο του προσφωνηματίου με την αντίστοιχη απόδοση στη νεοελληνική και τα σχετικά απαραίτητα σχόλια που ακολουθούν. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)