Οι θεματικές ενότητες του βιβλίου συνιστούν χαρακτηριστικές στιγμές της πολυδιάστατης συνεισφοράς των Ελλήνων φιλοσόφων της διασποράς στην προαγωγή της φιλοσοφίας. Από την ανάλυση της ιατρικής μεθόδου του Πλωτίνου και της αντίστοιχης φιλοσοφικής του Γαληνού αναδεικνύεται η στενή σχέση μεταξύ ιατρικής και φιλοσοφίας. Με την αναδίφηση της τύχης του νεοπλατωνισμού στον Βησσαρίωνα και τον Κοραή διακριβώνεται η οικειοποίηση, εκ μέρους του πρώτου, και η απόρριψη, εκ μέρους του δεύτερου, των νεοπλατωνικών πεποιθήσεων. Με τη διερεύνηση της πρόσληψης των Πολιτικών του Αριστοτέλη από τον Κοραή διαγράφεται ο εκσυγχρονισμένος (των αρχών του 19ου αιώνα) ηθικοπρακτικός μετασχηματισμός της αριστοτελικής πολιτικής φιλοσοφίας. Με την ανάλυση των περιβαλλοντικών προεκτάσεων από την "εξαντικειμένιση" της φύσης στην Πειραματική Φιλοσοφία του Άνθιμου Γαζή αποσαφηνίζεται η μη επιβλαβής σχέση μεταξύ της περιβαλλοντικής ηθικής και της γνώσης περί των φυσικών μυστηρίων. Επίσης, από τον προβληματισμό στη σχέση του Πίκκολου και του Διαφωτισμού -με αφορμή τη μετάφραση από τον εν λόγω Έλληνα φιλόσοφο της διασποράς τού έργου "Λόγος περί της Μεθόδου" του Ντεκάρτ, και, ειδικότερα, δεδομένης της υπερκέρασης της νοησιαρχίας και της καρτεσιανής φυσικής φιλοσοφίας εκ των νεωτέρων, τα οποία γνώριζε ο Πίκκολος- αναδεικνύονται τα θετικά και αρνητικά φιλοσοφικά γνωρίσματα των επιλογών του. Με τη διασάφηση πτυχών της αναλυτικής και ηθικής φιλοσοφίας στον Σωκράτη του Γρηγόρη Βλαστού διαπιστώνεται η διαφοροποίηση Wittgenstein και Βλαστού αναφορικά με τη "μορφή ζωής" -έννοια συνυφασμένη με την αναλυτική φιλοσοφία- και τονίζεται (με βάση την καντιανή προκείμενη της ηθικής συνέπειας) η υιοθέτηση της σωκρατικής οδού της έμπρακτης βίωσης της φιλοσοφίας, και όχι η αποκοπή της θεωρίας από την πράξη. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)