Κεντρικός άξονας της συλλογής είναι η ίδια η Θεσσαλονίκη και το πολυσύνθετο μωσαϊκό της. Ο ποιητής —μοναχικός περιπατητής— περιηγείται στην καρδιά της πόλης και της ιστορικής της μνήμης· η ποιητική φωνή ταλαντεύεται ανάμεσα στην νοσταλγική ανάκληση μιας αλλοτινής αίγλης και την πικρή συνειδητοποίηση της σημερινής παρακμής. «Υπαινικτικά φλερτάροντας συχνά με μια απρόβλεπτη ωμότητα τα ποιήματα του Γιαγτζόγλου ξεδιπλώνουν έναν λιτό, αιχμηρό λόγο που μοιάζει να κουβαλά μέσα του καλά κρυμμένα την ποιητική παράδοση που τα γέννησε: την ειρωνεία του Χριστιανόπουλου, το χιούμορ του Ιωάννου, την ματαίωση της ποιητικής γενιάς του ‘80. Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς και σε μια πόλη που ψάχνει την ταυτότητα της ο ποιητής υψώνει μια φωνή διαμαρτυρίας, νοσταλγίας, αγάπης και ειρωνείας που υψώνεται σαν προσευχή» (Μάρθα Βασιλειάδη, αν. καθηγήτρια του ΑΠΘ).