Όλοι γνωρίζουμε ότι οι καλές σχέσεις, που πρέπει και θέλουμε να διατηρούμε με τους συνανθρώπους μας γενικά και ειδικότερα με τους εν Χριστώ αδελφούς μας, είναι πολύ σημαντικό πρόβλημα στη ζωή μας. Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνουμε ότι είναι και πολύ δύσκολο να τις διατηρούμε χωρίς δυσάρεστες διακυμάνσεις. Έτσι, ενώ είμαστε πιστοί χριστιανοί και μετέχουμε συχνά στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, έρχονται στιγμές που εύκολα παρεξηγούμαστε, χάνουμε την υπομονή μας, δεν ανεχόμαστε την «προσβολή» ή δε δικαιολογούμε τον αδελφό μας για την ανάρμοστη συμπεριφορά του, με αποτέλεσμα να μαλώνουμε ή και να διακόπτουμε τις σχέσεις μας ακόμη και για ασήμαντες αφορμές. Σε αυτές τις περιπτώσεις η εικόνα των πιστών, έτσι όπως παρουσιάζεται, είναι από ανάρμοστη μέχρι απαράδεκτη. Διότι με τον τρόπο αυτό «το όνομα του Θεού δι' υμάς βλασφημείται...» (Ρωμ. β', 24) και γινόμαστε χείριστο παράδειγμα, σκανδαλίζοντας όχι μόνο τους δικούς μας, αλλά και τους αδιάφορους χριστιανούς, με τους οποίους επικοινωνούμε, οι όποιοι πολλές φορές λένε «Τέτοιος χριστιανός δε γίνομαι!». [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)