Ο άνθρωπος δεν έχει έντιμη και καθαρή σχέση με τον Θεό. Έτοιμος είναι να πιαστεί από μια φυσιολογική κόπωση -που αυτό δεν μπορεί να τον βλάψει, αν η ψυχή είναι ξύπνια και εν εγρηγόρσει- και να κρυφτεί εκεί, για να δικαιολογήσει την ακηδία του, τη χαύνωσή του, την αμέλειά του και να αφεθεί στο ραχάτεμα και στη μη νήψη. Λείπει από τον άνθρωπο η ανάλογη εσωτερική παιδεία που τον κάνει ευαίσθητο στις αποκαλύψεις του Θεού. Παράλληλα λείπει και η προθυμία, η αδιάλειπτη προσμονή.Ό,τι και να είσαι, όπως και να νιώθεις, μην αφήνεσαι σε ό,τι σου υπαγορεύει η φιλαυτία, δια της μελαγχολίας, της αθυμίας και ακηδίας, η οποία βρίσκει συνήθως πρόφαση τη σωματική κόπωση. Τίποτε να μη σε επηρεάσει στην προσμονή και προσκαρτέρηση του ελέους του Θεού. Αντίθετα η όλη «παγωνιά» και στειρότητα της ψυχής -ένεκα των καταστάσεων αυτών- να σε ξεσηκώνει ακόμη πιο πολύ σε μια αδιάλειπτη και ανύστακτη εγρήγορση. Ο Χριστός μας ξέρει ότι ένεκα της αμαρτίας είμαστε ράθυμοι, σκληροί· ότι δυσκολευόμαστε να ανταποκριθούμε στο έργο της πνευματικής εγρηγόρσεως και είναι πρόθυμος να μας στηρίξει, να μας ενθαρρύνει· ανηνθρώπησε για να είναι μαζί μας. Ο Χριστός είναι μαζί σου ακριβώς την ώρα που ζορίζεσαι όχι μόνο από τους πειρασμούς, που έρχονται απρόσκλητοι, αλλά και από την όλη απειθαρχία του εαυτού σου που δεν σε αφήνει να πιστέψεις χωρίς κρατούμενα. Μελετώντας ο αναγνώστης το συγκεκριμένο μήνυμα της ημέρας, παίρνει καινούργιο κουράγιο και δύναμη, για να βάζει πρόθυμα νέα αρχή στον καθημερινό του αγώνα.