….Υπήρξα περήφανη,ηθέλησα να παλέψω εναντίον της ζωής και δεν βγήκα από την πάλη παρά με την καρδιά ματωμένη.Ο Δανιήλ άκουγε,μόλις καταλαβαίνοντας,νομίζοντας ότι το παραλήρημα της αγωνίας,άρχισε να πιάνει την ετοιμοθάνατη.-Είχα παντρευτεί,εξακολούθησε,έναν άνθρωπο που δεν τον αγάπησα επί πολύ καιρό και ο οποίος σε λίγο μου ξανάδωσε την μοναξιά της παρθενικής μου ζωής.Από τότε αναγκάζομαι να πνίξω την καρδιά μου.Ο κύριος Ντε Ριόν ξανάρχισε τις νεανικές του συνήθειες.Τον έβλεπα καμιά φορά στο τραπέζι,ήξερα ότι με πρόσβαλε στην καθημερινή του ζωή.Εγώ κλεινόμουν με την κόρη μου σ’αυτή την γωνιά του σπιτιού.Ελεγα μέσα μου ότι εδώ ήταν το μοναστήρι μου και ετάχθηκα να ζήσω σ’αυτό.Καμιά φορά όλη μου η ύπαρξη επαναστατούσε και ύστερα από πολλά κρυφά μαρτύρια κατόρθωνα να φαίνομαι ήσυχη και νικήτρια…