Η ιατρική επιστήμη, από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή, δεν υπήρξε ποτέ ένα αμιγώς τεχνικό ή ουδέτερο πεδίο γνώσης. Η Ιστορία της Ιατρικής καταδεικνύει ότι κάθε θεραπευτική πρακτική αναπτύχθηκε πάντοτε εντός ενός ευρύτερου φιλοσοφικού, κοινωνικού και ηθικού πλαισίου, το οποίο επηρέαζε τον τρόπο κατανόησης της υγείας, της ασθένειας και της ανθρώπινης ζωής. Η ιατρική πράξη δεν περιοριζόταν στη θεραπεία της νόσου, αλλά ενσωμάτωνε αξίες, στάσεις και αντιλήψεις που διαμόρφωναν τη σχέση ιατρού και ασθενούς. Στο πλαίσιο αυτό, η σχέση μεταξύ Πίστης, Εκκλησίας και Ιατρικής υπήρξε ιστορικά πολυδιάστατη και δυναμική. Η χριστιανική θεολογία, και ειδικότερα η Ορθόδοξη παράδοση, ανέπτυξε μια ανθρωπολογία σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος νοείται ως ψυχοσωματική ενότητα και ως πρόσωπο μοναδικής αξίας και αξιοπρέπειας. Η αντίληψη αυτή άσκησε καθοριστική επίδραση στην κατανόηση της ασθένειας, του πόνου και της θεραπείας, καθώς και στη διαμόρφωση μιας ηθικής στάσης απέναντι στον πάσχοντα άνθρωπο. Στόχος της παρούσας ερευνητικής μονογραφίας είναι η διερεύνηση της σχέσης Πίστης, Εκκλησίας και Ιατρικής υπό το πρίσμα της Ιστορίας της Ιατρικής και της σύγχρονης Ιατρικής Ηθικής, με σκοπό την ανάδειξη των ανθρωπολογικών και ηθικών κριτηρίων που μπορούν να συμβάλουν υπεύθυνα στη διαχείριση των σύγχρονων θεραπευτικών διλημμάτων.