Νυχ(τ)ιά Αν φύγει το «τ» απ’ τη νυχτιά γίνεται νυχιά υποδόρια γρατζουνιά στο σταχτί τ’ ουρανού Αν φύγει το «τ» απ’ το σταχτί γίνεται σταχί, στάχυ μονάχο λυγίζει στον κάμπο κάθε τόσο Κοίτα το μές στο σκοτάδι δε φαίνεται η πάλη του με τον ανηλεή αγέρα Μιαν υποψία σκιάς είν’ ο αγώνας μας όταν σκοτεινιάσει με νύχια και με δόντια προσπαθούμε να μείνουμε όρθιοι