Οι κερασιές θ᾽ ανθίζουν κάθε χρόνο, και θα στολίζουν την αθάνατη ομορφάδα της ζωής

Εκεί όπου η αγάπη, εκεί και η ομορφιά

Η κάθε μέρα είναι λακωνική περίληψη όλης μας της ζωής.

Είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε σαν άνθρωποι.

Έτσι κι αλλιώς θα φύγουμε – ας πάμε τραγουδώντας στην άλλη ακρογιαλιά!

Αν όλοι αυτοί που εκδίδουν ποιήματα διάβαζαν και καμιά συλλογή των συναδέλφων τους, οι άλλοι αναγνώστες θα περίσσευαν.

Μετά από έντεκα ποιητικά βιβλία που κυκλοφορούν από το 2008 στην Ελλάδα ο Κωστής Παπακόγκος παρουσιάζει τα "Πικροκέρασα" ένα βιβλίο ποιητικότροπων αφορισμών του γραμμένοι την τριετία 2013-2015. Ένα σύντομο περιεκτικό, συνήθως δίστιχο, όπου παρατίθεται μια ευρύτερα αποδεκτή αλήθεια. Ομοειδή, συγγενή προς τους Αφορισμούς τα Αποφθέγματα και τα Επιγράμματα, με τα τελευταία, φθάνοντας ως τις μέρες μας, να συγκαταλέγονται στα είδη της λυρικής ποίησης.

Ο συγγραφέας που ξεκινά με τον 140ο Ψαλμό του Δαυίδ «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου» καταγράφει με λιτό ανθρώπινο τρόπο όλα όσα σχετίζονται με τη ζωή, την πορεία (Αν ό,τι έχω κάνει στη ζωή δεν είναι τίποτα – τότε πέτυχα το παν) και το τέλος του ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Η ειρήνη (Ειρήνη παναπεί πόλεμος με δόσεις), ο πόλεμος (Τον πόλεμο θα ᾽πρεπε να τον διευθύνουν φιλόσοφοι, να τον διεξάγουν ποιητές, και οι στρατηγοί να κάνουν παρελάσεις με φουστανέλες), η ποίηση (Ό,τι τραβάει στην ποίηση είναι το ανείπωτο – και η αίσθηση πως αυτό θα πρέπει να εκφραστεί από σένα), το ποίημα (Από σπίθα πυρκαγιά κι από λέξη ποίημα) κι ο ποιητής (Μέσα στον ποιητή κρύβεται ο ζευγολάτης, και μες στο ζευγολάτη αγρυπνάει πάντα ένας ποιητής), ο θεός (Από τότε που ανακάλυψε ο θεό