Ξεκινήσαμε για μια μικρή απογευματινή βόλτα μέχρι να σουρουπώσει. Σ’ ένα εγκαταλελειμμένο περιβόλι βρήκαμε μια φασολιά κι αναρριχηθήκα¬με, για να σιγουρευτούμε ότι τα παραμύθια λένε την αλήθεια. Καταλήξαμε στις νεφέλες. Μας καλωσόρισαν και μας ξενάγησαν. Δεν είχαν πολλές επισκέψεις από αιθεροβάμονες, όπως μας είπαν. Σουλατσάρα-με αρκετή ώρα αλλά δεν βρήκαμε ούτε πουγκιά με χρυσά νομίσματα ούτε κότες με χρυσά αυγά. Βρήκαμε όμως μια ορφανή άρπα που έπαιζε επι¬δέξια παράλληλες μελωδίες και η μουσική της μας οδήγησε σε μία αίθουσα με καθρέφτες σε όλους τους τοίχους. Τα είδωλα δεν μας έμοιαζαν, ούτε και μεταξύ τους. Το σύνολο πάντως θύμιζε πολυ¬φωνική σύνθεση· όχι πάντα ευήκοη, δυστυχώς. Στα αφηγήματα αυτά περιλαμβάνονται μερικές από τις εντυπώσεις. Δεν προλάβαμε να περιηγηθούμε παντού, γιατί είχε αρχίσει να νυχτώνει και δεν είχαμε προνοή¬σει να κρατάμε φανάρι. Όταν πατήσαμε τα πόδια μας στο χώμα έβρεχε. Οι νεφέλες είχαν κλάψει. Μόλις τα δάκρυά τους στέρεψαν αναδύθηκε η πανσέληνος που μας συνόδεψε στοργικά στον δρόμο της επιστροφής. Ήταν ευχάριστα εκεί πάνω, όπως στα παραμύ¬θια.