Παροιμίες χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες από τότε που ραψωδούσε ο Όμηρος και ρητόρευαν οι Αθηναίοι στην Πνύκα. Με παροιμίες μιλούσαν και στο Βυζάντιο, όταν η Βασιλεύουσα μεσουρανούσε, αλλά και στους ζοφερούς χρόνους μετά την Άλωση. «Α οικοδεσπότης οίδεν, αγνοεί ο σύμπας κόσμος», έλεγε ο βυζαντινός. «Όσα ξέρει ο νοικοκύρης, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος», λέει ο νεοέλληνας.

Οι παροιμίες δεν χαρίζονται σε κανέναν. Ο φακός του λαϊκού παρατηρητή τρυπώνει στα ράσα του παππά, στην τσέπη του φιλάργυρου, στην αυλή της νοικοκυράς, στο κρεβάτι του άρχοντα, στο καλύβι του χωρικού, δίνοντάς μας τερπνές και ωφέλιμες διδαχές για την πολυτάραχη καθημερινότητά μας.