Δεν χαζεύουμε πια. Όχι με την έννοια ότι δεν γινόμαστε πιο χαζοί, αλλά δεν έχουμε ή δεν παίρνουμε τον χρόνο να βυθιστούμε σε έναν καναπέ να κοιτάμε το ταβάνι ή να ακουμπήσουμε τους αγκώνες μας στα κάγκελα ενός μπαλκονιού για να δούμε τη θάλασσα ή τον απέναντι. Δεν βγάζουμε το κεφάλι μας στον φωταγωγό για να κοιτάξουμε προς τα πάνω πώς μπαίνει ο ήλιος στην πολυκατοικία. Δεν σουφρώνουμε τα μάτια για να ενεργοποιήσουμε τους ιριδισμούς που κάνουν τα κρύσταλλα στα πολύφωτα, ούτε κρυφοκοιτάμε από τις τρυπούλες των παντζουριών. Δεν κυλιόμαστε πια στα μωσαικά των παλιών σπιτιών των γιαγιάδων μας. Όταν ήμουν μικρός, για να περάσει η ώρα στο αμάξι των γονιών μου σε κάποιο road trip, κοιτούσα τα σύννεφα και προσπαθούσα να πλάσω μορφές για το καθένα. Τα χώριζα σε δύο στρατόπεδα, παίρνοντας ξεκάθαρα το μέρος του ενός ανάλογα με το χρώμα τους. Υποστήριζα τα πιο λευκά και φωτεινά, αυτά που σε θυμίζουν δηλαδή. Η μάχη τους διεξαγόταν σύμφωνα με τις κινήσεις του αέρα, που ανάγκαζε τα σύννεφα να συγκρούονται και να εισχωρούν το ένα μέσα στο άλλο. Πάνω κάτω, το βιβλίο αυτό αποτελείται από τέτοια στιγμιότυπα, περιστατικά και μάχες που ξεθάφτηκαν, καθώς χάζευα κοιτώντας το ταβάνι και τα σύννεφα ή τα κρύσταλλα που έχεις για μάτια.