Στὴν ἐργογραφία του ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς ὑφαίνει μιὰ θεολογικο–φιλοσοφικὴ θέση σχετικὰ μὲ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ στὸ ἑξῆς ἔμελλε νὰ συνιστᾶ, ἂν μᾶς ἐπιτρέπεται, ἕνα ρηξικέλευθο θεολογικὸ στοχασμὸ πάνω στὸ «μύθο» τῆς πτώσης τοῦ ἀνθρώπου, προσδίδοντας εἰκονολογικὰ — ἀλληγορικὰ στοιχεῖα. Πιστώνεται στὸν ἴδιο ὅτι τὰ ἐρωτήματα ποὺ θέτει ἀναφορικὰ μὲ τὴν πτώση καὶ τὸ αἴνιγμα τοῦ κακοῦ διερμηνεύονται μόνο μὲ τὸ νὰ εἴμαστε ἀνοιχτοὶ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν ἔννοια τῆς κτιστότητας. Τὸ κλειδὶ τῆς ἀλληγορικῆς ἐκδοχῆς τῆς πτώσης, στὸν Χρῆστο Γιανναρᾶ, βρίσκεται στὴν ὀντολογικὴ διαφορὰ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.