Η παρούσα μελέτη, σε μια πρώτη της μορφή, παρουσιάσθηκε στο Σεμινάριο του τομέα Δογματικής Θεολογίας, του Τμήματος Θεολογίας, της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., στις 19 Ιουνίου του 1994. Πέρασαν από τότε κοντά πέντε χρόνια. Στο ενδιάμεσο διάστημα πολλοί με ρώτησαν για την τύχη της. Ποιοι ήταν οι λόγοι καθυστέρησης της έκδοσής της που είχα προαναγγείλει; Βρέθηκα σε αμηχανία. Το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων μου, από το οποίο έπρεπε να αντλήσω για να δικαιολογήσω την καθυστέρηση αυτή, φαίνεται πως δεν μπορούσε να μου δώσει την καθαρή απάντηση. Έτσι οδηγήθηκα σε δικαιολογίες εύκολες, π.χ. ότι συμπληρώνω τη μελέτη ή ότι αργούν οι διορθώσεις των δοκιμίων και άλλα παρόμοια. Την αλήθεια, την πλήρη όμως αλήθεια, την ήξερα μόνο εγώ. Για την καθυστέρηση ήταν υπεύθυνος ο κυρ Νίκος-Γαβριήλ Πεντζίκης. Στο μυαλό μου ερχόταν και ξαναρχόταν η φράση του, από το έργο του "Ο πεθαμένος και η Ανάσταση": "Το δίκαιο μειώνει το μέγεθος του κόσμου που ζητώ ν' αγκαλιάσω". Εκπληκτική άρθρωση εμπειρικής βίωσης της πραγματικότητας. Και όμως, εγώ ήθελα να αγκαλιάσω όλον τον κόσμο. Και εντούτοις έπρεπε να διαφωνήσω με κάποιους. Έπρεπε να έχω δίκαιο και ταυτόχρονα να μη σπάζω την κοινωνία του σώματος με δασκάλους, φίλους και συναδέλφους.