Το «Περί…» δεν είναι εύκολο να μπει σε κατηγορία. Δεν είναι μυθιστόρημα, δεν είναι ποίηση, δεν είναι δοκίμιο. Είναι ένα μωσαϊκό από σκέψεις, μικρές φράσεις, όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω: ένα άνοιγμα ψυχής. Στις σελίδες του βρίσκεις φράσεις που λειτουργούν σαν καθρέφτες: κοιτάζεσαι και βλέπεις κάτι δικό σου. Για παράδειγμα: – «Όταν κάποιος διαβάζει τη σιωπή σου, κράτα τον στη ζωή σου.» Ένα κάλεσμα να εκτιμήσουμε εκείνους που μας καταλαβαίνουν βαθύτερα απ’ όσο λένε οι λέξεις. – «Υπάρχουν λόγια που είπες και στιγμάτισαν. Και σιωπή που στιγμάτισε επίσης. Ίσως και περισσότερο.» Ένα υπενθύμισμα πως η σιωπή δεν είναι κενό, αλλά μια παρουσία που αφήνει σημάδι. – «Ο έρωτας επιβιώνει με ‘θα κάνω’ ή ‘κάνω’ και όχι με ‘θα ήθελα να κάνω’.» Μια φράση που δείχνει ότι ο έρωτας, όπως και η ζωή, είναι τέχνη πράξης κι όχι ευχολογίων. Το «Περί…» είναι ένα βιβλίο που δεν το διαβάζεις μόνο∙ το κουβαλάς. Το αφήνεις στο κομοδίνο, το ανοίγεις όποτε το χρειάζεσαι, και κάθε φορά σου μιλά αλλιώς.