Ἡ ἐντύπωση ποὺ ἀποκομίζει κανεὶς δὲν εἶναι τόσο ὅτι ἡ βλακεία εἶναι ἕνα ἐκ γενετῆς ἐλάττωμα, ὅσο ὅτι, ὑπὸ ὁρισμένες συνθῆκες, οἱ ἄνθρωποι γίνονται ἠλίθιοι ἤ ὅτι ἐπιτρέπουν νὰ τοὺς συμβεῖ αὐτό. Παρατηροῦμε ἐπιπλέον ὅτι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ἀπομονωθεῖ ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἤ ζοῦν μοναχικὰ ἐκδηλώνουν τὸ ἐλάττωμα αὐτὸ λιγότερο συχνὰ ἀπὸ τὰ ἄτομα ἤ τὶς ὁμάδες ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν τὴν ροπὴ ἤ τὴν καταδίκη τῆς κοινωνικότητας.