"Πέλοψ ο Ταντάλειος ες Πίσαν μολών θοαίσιν ίπποις Οινομάου γαμεί κόρην..." Είναι οι εναρκτήριοι στίχοι της τραγωδίας του Ευριπίδη "Ιφιγένεια εν Ταύροις". Οι δάσκαλοι των οκταταξίων γυμνασίων της περιόδου του Εμφυλίου πολέμου προσπαθούσαν να παρακάμψουν την τρέχουσα σημασία του ρήματος "γαμώ" και να το περιορίσουν σε μια καθωσπρέπει αντίληψη κοινωνικής αποκατάστασης. Οι μαθητές τους, βέβαια, εθισμένοι ήδη στο αίμα και με την λαγνεία να προπορεύεται κατά πολύ της στερημένης εφηβείας τους, πνίγανε με δυσκολία τα γέλια που τους προκαλούσε η αμήχανη σεμνοτυφία τους. Αυτός λοιπόν ο Πέλοψ, γιος του βασιλιά της Λυδίας Ταντάλου, ήρθε στην Πίσα της Ήλιδας και με τα γρήγορα άλογά του κέρδισε την Ιπποδάμεια, κόρη του τοπικού βασιλιά Οινόμαου. Ήταν ο δέκατος τέταρτος υποψήφιος μνηστήρας και ο όρος της επιτυχίας είχε τεθεί από τον ίδιο τον Οινόμαο: ο γαμπρός έπρεπε να τον νικήσει στις αρματοδρομίες που γίνονταν γι' αυτόν τον σκοπό. Αρματοδρομίες που άρχιζαν από τον Κλάδεο, παραπόταμο του Αλφειού, και τελείωναν στον Ισθμό της Κορίνθου. Ένας χρησμός προφήτευε ότι τον Οινόμαο θα τον σκότωνε ο άντρας που θα έπαιρνε την Ιπποδάμεια. Την μοιραία Ιπποδάμεια. Πρέπει να δώσουμε πίστη στον χρησμό -τουλάχιστον ως προς αυτό που προσπαθούσε να κρύψει: ο Οινόμαος επεδίωκε κάθε φορά να αποτρέψει το γάμο της κόρης του γιατί την ήθελε ο ίδιος. Δεκατρία κεφάλια αποτυχόντων μνηστήρων κοσμούσαν το παλάτι του, καρφωμένα στην κεντρική του πύλη. Ακαταμάχητο στήριγμα του Οινόμαου στους θριάμβους αυτούς ήσαν τα αθάνατα άλογα του, δώρο του θεού Άρη -και πατέρα του κατά μιαν εκδοχή. [...] (Από την έκδοση)