Ο λαός μας εκμυστηρεύτηκε στον κυρ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη τα σώψυχά του, όπως τον θείο έρωτα της Χριστίνας της δασκάλας προς τον Χριστό, που έγινε ο πιο ταπεινωμένος ανάμεσα στους ταπεινούς, για να στολίσει με τα λουλούδια του Επιταφίου του το τραύμα της ζωής της και να της ψιθυρίσει πίσω από το τραβηγμένο κουρτινάκι με αναμμένο το αλειτούργητο κερί της, να της ψιθυρίσει τον θείο Του έρωτα και να της περάσει στο τυραγνισμένο της δάχτυλο τον αρραβώνα της βασιλείας Του... Ο τόμος αυτός είναι καρπός μίας αυθόρμητης ανάγκης να ξεκινήσουμε ένα προσκύνημα στα διηγήματα τού Παπαδιαμάντη και να τον αφήσουμε να μάς καθοδηγήσει. Τον χρειαζόμαστε. Το βιβλίο τελειώνει με την προφορική αφήγησή τους από τη Σοφία Χατζή που ασκείται ν' αποδώσει τον ρυθμό των γραπτών του Σκιαθίτη, που πραγματικά χτίζει το ελληνικό διήγημα...