Είμαι το φως μου

Το κορμί στάχτη

στάχτη κι όλο το βιος μου.

Είμαι το φως μου.

Τρεις οι πυγμαίοι:

Πικάσο, Σαρτρ και Τσάπλιν –

κι όλοι με πυγμή!

Μετά τους "Λάκωνες" και το "Διασίδι" που εκδόθηκαν τα δύο προηγούμενα χρόνια από τις εκδόσεις Μανδραγόρας, έρχεται τώρα η "Παλίρροια" να ολοκληρώσει την τριλογία των χάικου στη σειρά απάντων των λυρικών του Κωστή Παπακόγκου. Είναι γραμμένη και τούτη η συλλογή απευθείας στην ελληνική γλώσσα, σε αντίθεση με άλλα έργα του που πρωτοκυκλοφόρησαν στο Εξωτερικό.

   Πρόκειται για ποίηση διερωτήσεων και αναστοχασμού, αλλά κυρίως υπαρξιακού προβληματισμού, με τη ζωή και την πορεία των ανθρώπων να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο: Πόσοι πεθαίνουν ¬ / πόσοι γεννιούνται απόψε; / Κλεψύδρα η ζωή. Κι ακόμα: Όλ᾽ η ζωή μας / δεμένη στο κατάρτι – / νόστος κι oδύσσεια.

   Η "Παλίρροια" αποτελείται από 156 χάικου, χωρισμένα σε εφτά ενότητες που κατά κάποιον τρόπο ταξινομούνται θεματικά με εμφατικό ωστόσο τον ουμανιστικό χαρακτήρα των ποιημάτων. Η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει χάικου με εμφανές το στοιχείο ζωικών και φυτικών οργανισμών αλλά και τα σημεία της φύσης με έντονο τον συμβολισμό της γραφής:

   Εμείς στον ήλιο / κι οι σκιές μας τουρτουρίζουν / μέσα στο λάκκο. Ή: Βρέχει στο δρόμο / κι ένα πλοίο σφυρίζει – / φεύγει το σπίτι. Ή: Μια οχιά στον κήπο / κινητό φαρμακείο / διανυκτερεύει.

   Στη δεύτερη ενότητα κυριαρχεί ο χρόνος και οι εποχές του, οι αναμνήσεις, οι αναφορές στη Στοκχόλμη και την Ελλάδα αλλά και η γλυκόπικρη διάθεση του ποιητή: Πικρή μου Ελλάδα, / ούτε στους Γαργαλιάνους / δε γελάει κανείς. Και: Απόψε πέφτει / παχτουριώτικο χιόνι / και στη Στοκχόλμη.

   Στην τρίτη ενότητα διακρίνεται ο λυρικός τόνος, οι παρομοιώσεις, οι μεταφορές, αλλά και οι προβολές του χθες στο σήμερα βγαλμένα από το ποιητικό είναι του συγγραφέα: Βα