Κ' ένα δράμα, σαν τον άνθρωπο, την ακέρια του ζωή διπλή τη ζή, μια μοναχική ζωή μέσα στο βιβλίο, και μια ζωή κοσμική μέσα στο θέατρο. Το δράμα τούτο δεν έγινε με το μονάκριβο σκοπό να παρασταθή. Όμως μήτε που το κρίνω αταίριαστο για τη σκηνή. Μάλιστα στοχάζομαι πως οι τεχνίτες που θα τύχαινε να το παίξουν, δεν πρέπει να λησμονούν πώς οι άνθρωποι που πλέκουν το δράμα τούτο, όσο κι αν είναι από τον απλό τάχα λαό παρμένο, μα πάντα κάθε τι που δείχνουν απλό, είναι μαζί και ποιητικό· δηλαδή κάτι που βγαίνει έξω κάπως από τα φυσικά και πάει παρέκει από τη ζυγιασμένη ζωγραφιά του πραγματικού κόσμου. Κι ακόμα και ποτέ δεν πρέπει να λησμονή ο υποκριτής, πως όσο κι αν είναι τεχνίτης ανεξάρτητος, μα πάντα είναι οργανοπαίχτης της μουσικής του ποιητή· φτάνει να του προσφέρη ο ποιητής όλα όσα του χρειάζονται για να τη δείξη την τέχνη του. Και πρώτα, ανάγκη να καταλάβη το νόημα το γενικό που εμψυχώνει το έργο του, τον τόνο που απλώνεται μέσα στο έργο, και μ' εκείνο να ταιριάση το παίξιμό του, δίνοντας την παράσταση την πιο πλαστική και την πιο ζωντανή, μα πάντα πιστή, της ποιητικής ιδέας. Έπειτα, δεν πρέπει από τη γλώσσα του δραματικού έργου, του γραμμένου από τον ποιητή, τίποτε, μήτε ν' αλλάζη, μήτε ν' αφήνη έξω, μήτε να μετατοπίζη ο υποκριτής. Όλα έχουν τον τόπο τους μέσα στα λόγια του ποιητή, και το πιο αλαφρό μετατόπισμα μπορεί να γκρεμίση ολόκληρον ομορφιάς οικοδόμημα. Όχι μόνον όταν είναι με στίχους το δράμα, που το χάλασμα είναι δυσκολώτερο, μα πιο πολύ προσοχή χρειάζεται στον πεζό λόγο. Καλά καλά, πεζός λόγος δεν υπάρχει στην καλλιτεχνικήν εργασία· ο στίχος ο πλέον παραστατικός πολλές φορές γίνεται από τον πεζογράφο τον τεχνίτη.
Κι ακόμα θα 'θελα να σημειώσω εδώ πέρα πως το δράμα τούτο, καθώς έγινε, δεν παρουσιάζει τόσο ρόλους και φορέματα και σκηνογραφίες, μήτε που ζωγραφίζει τα κοινωνικά συνήθεια και τα λαϊκά φερσίματα μιας εποχής, όσο δείχνει -μπορεί και να 'χω λάθος- μέσα σ' ολ' αυτά, και πίσω και πέρ' απ' αυτά, μια συνείδηση κάπου κάπου που ξεσπάει και μια ψυχή που