Η κεντρική ιδέα αυτού του βιβλίου βρίσκεται στην έννοια δύο αρχαίων αποφθεγμάτων. Το πρώτο προέρχεται από τον Β' Πυθιόνικο, στ. 72 του Πινδάρου (περίπου 520-440 π.Χ.), όπου αναφέρεται "γένοι' οιος εσσί μαθών" (το "εσσί" είναι δωρικός τύπος του β' προσώπου του ρήματος "ειμί" αντί του αττικού "εί"), δηλ. "γένοιο οίος εί μαθών", με άλλα λόγια γίνε αυτός που είσαι, αφού μάθεις πρώτα ποιος είσαι, ή μάθε πρώτα αυτό που είσαι, ώστε να γίνεις στην συνέχεια αυτός που είσαι. Μην περιμένεις βεβαίως να σου πουν οι άλλοι ποιος είσαι και τί είσαι. Πρέπει φυσικά να ακούσεις και ό,τι οι άλλοι λένε για εσένα, κυρίως όμως μόνος σου πρέπει να μελετήσεις τον εαυτό σου και να αναστοχασθείς, ώστε να τον κατανοήσεις σε βάθος και κατ' αυτόν τον τρόπο να επιτύχεις το "γνώθι σεαυτόν", το δεύτερο απόφθεγμα το οποίο μας αφορά. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)