Πέρασαν μερικές ημέρες απόλυτης σιωπής μέχρι η Λένα να μπορέσει να σηκωθεί από το κρεβάτι, χωρίς να τρέμει από τον πόνο. Το μόνο που είχε διακόψει την ησυχία του σπιτιού, ήταν ένας τσακωμός του Περικλή με τη Φρόσω. Αυτήν τη φορά μπορούσε να τους ακούσει καθαρά. Ο αδερφός της ο Γιάννης διαβάζοντας στην εφημερίδα για την πολιτική κρίση του Καΐρου και τα διάφορα ρατσιστικά επεισόδια, ζητούσε επίμονα από τον πατέρα του να μετακομίσουν στην Ελλάδα. Ανησυχούσε για τα αδέρφια του, τη σωματική τους ακεραιότητα αλλά και το μέλλον τους εκεί. Θα τους έβρισκε ένα σπίτι δίπλα στο δικό του να νοικιάσουν. Η Φρόσω ούτε να το ακούσει. «Περικλή είμαι πενήντα χρονών. ∆εν αντέχω να πάρω τη ζωή μου από την αρχή για τρίτη φορά. ∆εν πάω πουθενά», του έλεγε και οι φωνές της ακουγόντουσαν όσο ποτέ. Εκείνος μάταια προσπαθούσε να τη μεταπείσει.