ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ τα πράγματα που αγαπάμε επιστρέφουν τα ονόματά μας. Ένα μου απίθωσε στο χέρι μια απλή πέτρα να τη σμιλέψω σε κάτι καλύτερο. Ένα άλλο μου επέστρεψε το πάλαι ποτέ χαμένο εγχειρίδιο χρήσης του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου μου. Κάποιο μου έφερε μια κόλλα χαρτί, τα κολλυβογράμματά μου απ' τη μια πλευρά, και από την άλλη μ' έντονους χρωματισμούς η φράση «όλα τα θέλω». Άλλα μου προσέφεραν λουλούδια: ίριδες, νάρκισσους, την απαλή ανέπαφη καρδιά ενός ρόδου. Κανένα από τα ρούχα μου πια δεν μου κάνει. Σπρώχνω στην άκρη τα βιβλία διαβασμένα κι αδιάβαστα· άρχισαν να φτερουγίζουν σαν δίχως τελειωμό σκαλιά, κάνοντας κύκλους πέρα απ' τα χρόνια μου. Μα αγάπησα απ' όλα πιο πολύ τις σιωπηλές Κυριακές, που της νεροποντής τα δάχτυλα θα έπιαναν να γράφουν πάνω στη διάφανη σελίδα του παραθύρου μου, λαχταρώντας να μου πουν τις ιστορίες τους. (Από την έκδοση)