ΟΡΟΣΗΜΟ Μαγιάτικος κάμπος, πράσινος. Οι παπαρούνες κόκκινες. Οι μαργαρίτες άσπρες. Θυμαριασμένα τα βουνά πεύκα και κυπαρίσσια. Γέλια, τραγούδια και πουλιά με ήλιους και φεγγάρια. Πού πήγαν τώρα όλ’ αυτά; Πώς γίναν όλα ίσια; Πέτρες, τσιμέντα, σίδερα, μολυβιασμένα πρωινά χωρίς βουνίσια μυρωδιά; Πού πήγε ο παράδεισος; Πού πήγανε τ’ αηδόνια; Πού πήγαν οι αγγελικές φωνές; Τα τρυφερά τα χρόνια; Όπως μας το ’λεγες ΕΣΥ. Αυτή ’ναι η αλήθεια! Λιόλουστη μέρα η ζωή, γλυκοχαράζει το πρωί και σβήνει με τη νύχτα!