Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω και πολλά πράγματα για τον ίδιο τον Άλειστερ Κρόουλυ, και για να πω την αλήθεια, θα το θεωρούσα πλεονασμό από μέρους μου, ίσως μάλιστα και αύθαδες εγχείρημα, καθώς έχουν γραφτεί σχετικά τόσα πολλά και από τόσους πολλούς σημαντικότερους ανθρώπους, και νομίζω ότι όλοι, λίγο πολύ, έχουν ακούσει γι' αυτόν.Όποιος σέβεται το νου του και τον εαυτό του και δεν τον θεωρεί ως "σκουπιδοτενεκέ" και "χωματερή" των διαφόρων "συγκλονιστικών ρεπορτάζ με θέμα την "μαύρη μαγεία" (sic) και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα, σαφώς δεν θα αποδεχτεί να γευτεί τα μηρυκάσματα και τα εμέσματα αναφορικά με τη συγκεκριμένη προσωπικότητα. Ούτε θα συγκατανεύσει στις εκάστοτε "αποκαλυπτικές αποκαλύψεις" που του σερβίρουν κάθε φορά σαν "αστακό" και "χαβιάρι" άνθρωποι της κατηγορίας εκείνης που ο Κρόουλυ πάσχισε σε όλη του τη ζωή να μειώσει την επιρροή τους. Θύμα και ο ίδιος αυτής της νοοτροπίας στη νεαρή του ηλικία, τόσο, όσο η Ψυχή του Ανθρώπου και η ίδια η κοινωνία γενικότερα, πολέμησε αυτή τη νοητική στάση με το δικό του οπωσδήποτε ιδιαίτερο και, κατά την γνώμη μου, πολύ ουσιαστικότερο τρόπο από εκείνο των διαφόρων λογής κι εποχής "προχωρημένων", "μυστών" ή "ριζοσπαστών". [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)