Η παλαιογραφία της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής αποτελεί σήμερα έναν από τους πιο δυσπρόσιτους και πολυσχιδείς επιστημονικούς κλάδους στο πεδίο έρευνας της βυζαντινής μουσικολογίας. Τα σημάδια της παλαιάς γραφής, όπως π.χ. το ουράνισμα και το αντικενωκύλισμα, εμπεριέχουν μελωδικές φράσεις οι οποίες είναι κρυμμένες στο ψαλτικό κοινό. Οι τρεις μεταρρυθμιστές της νέας γραφής, Χρύσανθος εκ Μαδύτων, Γρηγόριος Πρωτοψάλτης και Χουρμούζιος, γνώριζαν σε άριστο επίπεδο αυτές τις μελωδικές φράσεις και ως εκ τούτου εξήγησαν ένα πολύ μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής στην νέα γραφή.