"Ανοίγω τη βαριά πόρτα και τον αντίκρισα: ψηλό, ξερακιανό, τριαντάρη, κοστουμαρισμένο, με ύφος σοβαρό, με τη ριγέ γραβάτα του να του σφίγγει τον λαιμό και τη μαύρη τσάντα του να κρέμεται από τα σφιγμένα δάχτυλά του. Τον κοιτάζω για δυο στιγμές και μισανοίγω τα χείλη μου. Δεν πρόλαβα. Η απάντησή του ήρθε γρήγορα βλέποντας την ερώτηση να ανεβαίνει στα μάτια μου, πριν αρθρώσω την άρνηση της σκέψης μου: "Η δεσποινίς Κάππα;" Χρωμάτισε το ερωτηματικό σημάδι του με μια υποψία δισταγμού και αβεβαιότητας. Και χωρίς καθυστέρηση, τον βλέπω να συμπληρώνει δίνοντας έναν πιο ζωηρό τόνο στη φωνή του σαν να είχε ξεχάσει το πιο σημαντικό, πριν προλάβω πάλι να απαντήσω, χαράζοντας στα χείλη του ένα ανεπαίσθητο κοινωνικό χαμόγελο: "Η δεσποινίς Άρνηση Κάππα;" Με αυτή την παράξενη συνάντηση, η ηρωίδα αρχίζει την ενηλικίωσή της. Σιγά-σιγά, μέσα σε τέσσερις ημέρες, ανακαλύπτει τα οικογενειακά μυστικά της που καταλήγουν, χωρίς να το απαιτήσει η ίδια, σε μια αριστοτέλεια κάθαρση... Ο συγγραφέας, σεργιανώντας στα πλατιά βουλεβάρτα με τις αγριοκαστανιές να γλυκοβουίζουν ή καθώς παίρνει τα καμπυλωτά γεφύρια παρατηρώντας το φιδίσιο ρεύμα να συνεχίζει ατάραχα τον δρόμο του, συχνά αναρωτιέται γιατί η μνήμη των άλλων, καθώς αναζητείς ένστικτα τη διπλή έλικά σου, γίνεται ενίοτε αλόγιστος σκοπός ή τιμωρός γεννήτρα της δικής σου ύπαρξης; - Η ζωή του Κωστή Πάλλη άρχισε να δένει όταν ανέβηκε, παίρνοντας τα πλατιά σκαλοπάτια, στις ψηλοτάβανες αίθουσες της αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου γύρω στα τέλη της εποχής του 1950. Η πενταετής κλεψύδρα της φοίτησης πέρασε σαν αστραπή, αφήνοντας βαθιά τα χνάρια της μάθησης αναμεμειγμένης με τη γλύκα της ανεμελιάς. Στοιχεία απαραίτητα για τη γερή δόμηση της ζωής. Η δολοφονία του Γρηγορή Λαμπράκη τον βρήκε απλό φαντάρο να μετρά τις ημέρες, χαράζοντας γραμμές και σβήνοντάς τες πέντε-πέντε σαν τους φυλακισμένους. Η τραγωδία που συνεχίστηκε, με τους ιουλιανούς αποστάτες και τους χουντικούς λακέδες, τον έσπρωξε στα σταυροδρόμια της ξενιτιάς. Στο Παρίσι του '68 έζησε τη