Οι μπιενάλε αποτελούν σήμερα έναν από τους κεντρικότερους θεσμούς της σύγχρονης τέχνης: διεθνείς, περιοδικές εκθέσεις που διεκδικούν τον ρόλο του κριτικού σχολιαστή της εποχής τους. Αντλώντας από την κοινωνιολογία του πολιτισμού και την πολυτοπική εθνογραφία, το βιβλίο αυτό μελετά δύο μπιενάλε που πραγματοποιήθηκαν εν μέσω της κρίσης και των ευρωπαικών κινημάτων κατά της λιτότητας, την μπιενάλε της Αθήνας (2011) και αυτή του Βερολίνου (2012). Μέσα από αυτές, ανιχνεύει τις αντιφάσεις που προκύπτουν όταν η πολιτική και «ακτιβιστική» τέχνη φιλοξενείται από επίσημους θεσμούς εγγεγραμμένους σε ευρύτερες γεωγραφίες ισχύος, εντός των οποίων τοποθετούνται η καλλιτεχνική αξία και παραγωγή, καθώς και η ίδια η φιγούρα του επιμελητή-δημιουργού. Η νομιμοποίηση της «υψηλής τέχνης» μέσω των μπιενάλε και άλλων θεσμών δεν είναι, τελικά, ποτέ ουδέτερη ή απλώς αισθητική, αλλά εξαρτάται από σχέσεις εξουσίας επιστημολογικές, οικονομικές, γεωπολιτικές, εθνικές και άλλες.