…και κείνο το κοριτσάκι ποτάμι, που έπαιζε στις όχθες σου,
μεγάλωσε· δεν έχει μπούκλες στα μαλλιά του πια να σου αφιερώσει·
μόνο να σου ψιθυρίσει μπορεί τα γερασμένα του όνειρα, τους
λοξοδρομημένους πόθους του… γιατί προτίμησε να παίξει
κρυφτό με τον ήλιο που κρυβόταν στα πεύκα γύρω σου,
γιατί έφτιαξε σπιτάκια με τις εξοστρακισμένες πέτρες των
ρευμάτων σου, αμελώντας να βρέξει την ψυχή της στα καθάρια
νερά σου, αμελώντας ότι πάντα κυλάει ένα ποτάμι
σ’ ένα κενό που δεν είχαμε λογαριάσει πως υπάρχει,
χωρίς να προσέξει ότι ένα μαυροτσιρώνι την κρυφοκοιτούσε μέσα
απ’ το σπασμένο θαμπό καθρεφτάκι της ιστορίας που κρατούσε
στα χέρια της κάποτε μια Νύμφη…