Ο πρώτος επί Αικατερίνης Β' Ρωσσοτουρκικός πόλεμος (1768-74) ετάραζε σφόδρα και τους τουρκοκρατούμενους Έλληνας. Μοίραι του ρωσσικού στόλου κατέπλευσαν εις το Αιγαίον, οι δε οπλαρχηγοί της Στερεάς -Ελλάδος, οι Μανιάται, οι Επτανήσιοι και οι Κρήτες, ούς είχον κατηχήσει απεσταλμένοι της Ρωσσίας, έλαβον τα όπλα, ελπίζοντες ότι θα τύχωσι της ελευθερίας των. Και κατεπνίγη μεν ταχέως η εξέγερσις αυτή του 1770, επηκολούθησαν δε εις αυτήν αι επιδρομαί των Αλβανών, η ναυμαχία του Τσεσμέ, η διαμονή των Ρώσσων εν Αιγαίω μέχρι του 1774, η συνθήκη του Καϊναρτζή, η αθρόα μετοικεσία των Ελλήνων εις μεμακρυσμένας χώρας, και μάλιστα των Πελοποννησίων, μη ανεχομένων την βίαν των Αλβανών, και τέλος η ειρήνευσις των Ελληνικών χωρών δια του Χασάν πασά, αρχιναυάρχου του τουρκικού στόλου. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)