ΜΑΝΑ Έχω μια μάνα με μπλε κάπα. μου αρπάζει το χέρι, είμαι μικρός και φοβάμαι, με οδηγεί. Η κάπα της είναι σπαρμένη μ’ άστρα. Έχει τόσο χιόνι εδώ που προχωράμε στον αξεχιόνιστο Γαλαξία: εκείνη κι εγώ. * ΕΡΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ Έρχομαι ένα βράδυ σε μια κοιλάδα με ένα ξένο βουνό να παραμονεύει πάνω από ένα μαύρο άπατο φιόρδ. Έφτασα σπίτι. Αλλά η μάνα δεν είναι πουθενά, και ο πατέρας; Κανείς απ’ όσους ξέρω δεν είν’ εδώ. Μαύρο άπατο φιόρδ. Όπως πριν μεγαλώσω: Ένα αγοράκι στο σκοτάδι, φοβόταν, μόνο, χωρίς φίλους. Και τίποτα δεν περνάει. Έρχομαι μ’ ένα τρένο από πέρα μακριά με βαλίτσα, ρούχα και βιβλία Ναι, αλλά τί ψάχνω, εδώ πέρα; Τι προσπαθώ να καταλάβω;