Η μεταπολεμική πνευματική υποδομή χρωστάει πολλά στον Ζαν - Πωλ Σαρτρ, τον συγγραφέα και φιλόσοφο. Η υπαρξιστική του θέση –συμπλήρωση και αξιο¬λόγηση της φιλοσοφικής θέσης του Σαίρεν Κίρκεγκωρ– αποκατέστησε τον άνθρωπο σαν υπεύθυνη αξία, που ενεργεί εναντίον της μοίρας, εναντίον του πεπρωμέ¬νου. Κι αυτή ήταν η αφετηρία της ρήξης του με τον κάθε μορφής ολοκληρωτισμό, που επιδιώκει τη μετατροπή του ανθρώπου σε αγέλη. Φυσικά, δεν του συγχωρέθη¬κε ποτέ αυτή η «απιστία», αυτή η υπογράμμιση της ελευθερίας της προσωπικότη-τας, αυτή η αδέσμευτη θεώρηση της ζωής. Αλλά το ευρωπαϊκό πνεύμα, είχε μια ουσιαστική κατάκτηση, με το έργο του Σαρτρ: απέδειξε πως μπορεί και σή¬μερα ακόμη να κινείται ανάμεσα στη δημοκοπία, τον εκχυδαϊσμό και την κίβδηλη πνευματικότητα, κρατώντας ακέραιο και άφθαρτο το προαιώνιο πρόσωπο του.