Αν το καλοσκεφτείς, η μουσική είναι το κλειδί για όλες τις αναμνήσεις. Και τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτήν. Από μια μουσική φράση σε μια ιστορική συναυλία στην Μπεζανσόν το 1950, μέχρι έναν ανώνυμο κλασσικό τραγουδιστή και μια άρια που εκτελέστηκε επεισοδιακά σ’ ένα επαρχιακό δημοτικό σχολείο στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών.Θα έλεγε κανείς ότι μόνον η συναυλία είναι αληθινή. Και ότιόλα τα άλλα είναι η αξίωση της μυθοπλασίας στο ψεύδος.Όμως ακόμα κι αν η μνήμη δεν είναι πάντα επαληθεύσιμη,πρέπει να την εμπιστευτείς. Ιδιαίτερα για να ξαναβρείς αυτάπου έρχονται από τις πιο δύσβατες περιοχές της. Όπως ο Τενόρος δηλαδή.