Όταν την Ευρώπη κάλυπτε το σκοτάδι του Μεσαίωνα, Άραβες αστρονόµοι ερευνούσαν τους ουρανούς από αστεροσκοπεία στη Σαµαρκάνδη, τη Βαγδάτη, τη Δαµασκό, το Κάιρο και την Κόρδοβα, ενώ µουσουλµάνοι φυσικοί, φιλόσοφοι, µαθηµατικοί, γεωγράφοι και αλχηµιστές εργάζονταν ακατάπαυστα, διατηρώντας και επεκτείνοντας τις γνώσεις που είχαν κληρονοµήσει κυρίως από τους αρχαίους Έλληνες. Μέσω αυτών των αφοσιωµένων στην επιστήµη ανδρών, η γνώση που κληρονόµησε ο ισλαµικός κόσµος πέρασε ξανά στην Ευρώπη και έδωσε τη σπίθα για την επιστηµονική επανάσταση του 16ου και του 17ου αιώνα, µε τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις του Κοπέρνικου, του Κέπλερ, του Γαλιλαίου και του Νεύτωνα. Παρ’ όλα αυτά, η Ευρώπη σταδιακά φάνηκε να ξεχνάει το χρέος της στο Ισλάµ.