Όταν οι Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Τουρκία το 1964, ο όχι και τόσο θετικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος, ο Αντίλ Μπέης, είπε με ένα σαρκαστικό χαμόγελο: «Λυπούμαστε που φεύγετε, αλλά είναι καλύτερο για τον καθένα να πάει στα σπίτια και τις πατρίδες του». Αυτό το μυθιστόρημα είναι η ιστορία των Ρωμιών που δεν μπορούσαν να πουν: «Αυτή είναι η πατρίδα μας». Ο Οικογενειακός Τάφος απεικονίζει το αίσθημα απώλειας και μελαγχολίας που κατεβαίνει σαν ομίχλη πάνω από την οικογένεια Μπαλή. Αυτή η θλίψη εκδηλώνεται ως σιωπή στο συμβολικό επίπεδο του μυθιστορήματος. Ο συγγραφέας, δεν διστάζει ποτέ να εκφράσει την αγάπη του για τη γη στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, μέσα από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος –τον Αλή, που παρέμεινε αφοσιωμένος στην Πολυξένη σε όλη του τη ζωή, τη Νουριέ που φρόντιζε τον τάφο του Αρίστου, τον γιο της Χασάν, που θεωρούσε τον Αρίστο αδελφό του και τέλος, την Αζντά, που ερωτεύτηκε τον Κίμωνα– όλοι ανοίγοντας γενναιόδωρα τις καρδιές τους στους Έλληνες.