Στο «Ο νόμος της φύσης και το όνειρο του ανθρώπου», ο Ουάλλας Στέγκνερ καταθέτει τις σκέψεις του για την τέχνη, την τεχνική και τον σκοπό της συγγραφής, αντλώντας από τη μακρά εμπειρία του ως συγγραφέα και πανεπιστημιακού δασκάλου. Η διάλεξη στρέφεται στο τι κάνει ένα λογοτεχνικό έργο ουσιαστικό και εξετάζει τη συγγραφή όχι ως απλή εφαρμογή τεχνικών και έτοιμων αφηγηματικών συνταγών, αλλά ως διαδικασία αναζήτησης, παρατήρησης και κατανόησης της ανθρώπινης εμπειρίας.Στον πυρήνα του κειμένου βρίσκεται η σχέση μυθοπλασίας και αυτοβιογραφίας, μαζί με ζητήματα όπως η μετάπλαση του βιώματος σε αφήγηση, η σημασία της τεχνικής, η ωρίμαση του συγγραφέα, η σχέση παράδοσης και καινοτομίας και η ανάγκη κριτικής στάσης απέναντι στις αισθητικές συμβάσεις κάθε εποχής. Με αναφορές σε συγγραφείς και έργα της κλασικής και νεότερης λογοτεχνίας, ο Στέγκνερ συνδέει τη θεωρητική σκέψη με τη δική του συγγραφική διαδρομή και αναδεικνύει τον ρόλο και την ευθύνη του δημιουργού.Πρόκειται για ένα σύντομο δοκίμιο ποιητικής που λειτουργεί ως συμπυκνωμένη πραγματεία γύρω από τη λογοτεχνία και τη συγγραφική πράξη, απευθυνόμενο τόσο σε όσους γράφουν όσο και σε αναγνώστες που ενδιαφέρονται να κατανοήσουν βαθύτερα το τι, το πώς και το γιατί της λογοτεχνίας.