Επιχειρώντας να διαβάσει διαλεκτικά τη σχέση του Marx της δημοκρατίας με τον Marx του κομμουνισμού, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι ο Marx της δημοκρατίας, ο Marx που δεν έχει ακόμη προσχωρήσει στην κομμουνιστική υπόθεση, χωρίς να ανάγει σε προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ» την κατάργηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών και διαδικασιών για τη λειτουργία της «αληθινής δημοκρατίας», υποδεικνύει ωστόσο τη σημασία της άμεσης συμμετοχής των πολιτών στις συλλογικές λειτουργίες της πολιτείας.