Ένα αθώο παιχνίδι που ξεφεύγει από τον έλεγχο ώσπου παύει να είναι παιχνίδι. Ένα αστείο, μια κοροϊδία, ένα παρατσούκλι, μια φήμη, ένα ανώνυμο μήνυμα, μια απειλή, ένα χτύπημα, ένας ξυλοδαρμός. Έτσι ξεκινούν όλα, και όχι όπως στις ταινίες. Μια ιστορία που συμβαίνει κάθε μέρα, παντού, σε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Θύματα που δεν ξέρουν πλέον αν εκφοβίζονται για αυτό που είναι ή αν είναι αυτό που είναι επειδή εκφοβίζονται. Μέχρι που, μια μέρα, ένα από αυτά αποφασίζει ότι αν δεν μπορεί να σταματήσει να νιώθει φόβο, τότε θα τον προκαλέσει εκείνος. Η ιστορία για το πώς ο Τζέικομπ έγινε ο Λύκος. Για το πώς και οι δύο τους μεγάλωσαν ταυτόχρονα, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Η ιστορία του τέρατος στο οποίο μπορεί να μεταμορφωθεί ο καθένας. Ακόμα και το θύμα. Μια ιστορία εκφοβισμού και φαντασμάτων από την οπτική γωνία του θύτη. Δεν ξέρω ακριβώς σε τι ή σε ποιον, αλλά κάθε βράδυ, όταν μαζευόμασταν όλοι για το βραδινό μπροστά στην τηλεόραση, επαναλάμβανα μέσα μου, με τα μάτια χαμένα στην οθόνη: «Σε παρακαλώ, μην τους αφήσεις να με πειράζουν», «Σε παρακαλώ, ας μην πρέπει να πάω σχολείο αύριο», «Σε παρακαλώ, ας τελειώσει σύντομα όλο αυτό». Ήταν αυτές ακριβώς οι λέξεις που δεν ήμουν ικανός να επαναλάβω μπροστά στους γονείς μου.