Μετά τη συνεδρίαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών, που πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαΐου 2011, οι καθηγητές της Εγκληματολογίας Σ. Α. και της Κοινωνιολογίας Ο. Μ. περπατούσαν με αργό βήμα στην οδό Ακαδημίας. Κατά περίεργο τρόπο, εκτός από το καυσαέριο που αφήνανε τα λεωφορεία στον ημιανηφορικό δρόμο και το εισπνέανε κατά κύματα, στα ρουθούνια τους έφτανε και η γλυκιά μυρωδιά από τις ανθισμένες νεραντζιές που με πείσμα επιβιώνουν απότιστες, ακλάδευτες και μόνιμα κατουρημένες μέσα στη γενική μαυρίλα της υποβαθμισμένης αισθητικά πόλης (δηλαδή μερικές φορές αυτή η φύση δεν έχει τον θεό της), μια μυρωδιά που τις απενοχοποιεί για την πίκρα του καρπού τους, καθώς οι «φιλότιμες» προσπάθειες των ανθρώπων να καταστρέψουν τα πάντα, δεν έχουνε καταφέρει ακόμα να εξαφανίσουν από προσώπου γης την άνοιξη.