Μέσα στους πιο ακλόνητους έρωτες, όπου με παρέσυρε η ελληνική ποίηση, μια θέση εντελώς ξεχωριστή ανήκει στον Ανδρέα Κάλβο. Δίχως να πάψει ο Σολωμός ούτε στιγμή να με σαγηνεύει με την περιπέτεια των αναζητήσεών του και με τα συγκλονιστικά αποσπάσματά του (από παιδί είχα μυηθεί στις απόλυτες αξίες της ποίησης, λίγο με τον Paul Valery, δώρο του νονού μου μόλις έπαψε να μου χαρίζει ποδήλατα και τρενάκια λίγο με τον Ungaretti - με μόνη ύπουλη χρονολογία τα πρώτα Fleurs du mal, που έδειχναν σε πόση απόσταση από τη Δύση μοχθούσε ο Σολωμός), το τελειωμένο και οριστικό έργο του Κάλβου, μάλιστα σφραγισμένο με το πείσμα της σιωπής, με έθελγε τόσο, ώστε από τον νεανικό θαυμασμό βρέθηκα από τη μια στιγμή στην άλλη μπλεγμένος στη μανιώδη αναζήτηση χειρογράφων του. (. . .)(ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)