(...) Αυτό που κάνει το βιβλίο ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι ο συγγραφέας δεν περιορίζεται σε μια απλή εξιστόρηση του βίου και της επιστημονικής σταδιοδρομίας του, αλλά επεκτείνεται σε ουσιαστικές, βαθιές, τολμηρές και πρωτότυπες σκέψεις για τον ρόλο και την αποστολή του ιατρού, για την υγεία και τη νόσο, για τον ασθενή, για το νοσοκομείο, για το νοσηλευτικό προσωπικό, για θέματα βιοηθικής και διλήμματα εν γένει που αντιμετωπίζει ο ιατρός, και ιδιαίτερα ο χειρουργός. Έτσι το βιβλίο του καθηγητού Δημακάκου έρχεται να λειτουργήσει ως μια σύγχρονη "ιατρική χρηστομάθεια", με παρατηρήσεις, σκέψεις, προβληματισμούς και διδάγματα που αναδύονται από την πείρα και τη διεισδυτική ματιά ενός διανοούμενου επιστήμονα χειρουργού, που ανακαλεί μνήμες των παλαιοτέρων ιατροφιλοσόφων, ιατρών με ευρύτερη παιδεία και φιλοσοφικό στοχασμό, οι οποίοι μελετούσαν το σώμα σε συνάρτηση με την ψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου, υγιούς ή ασθενή. (...) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)