Σε μια παραμεθόρια υπανάπτυκτη πόλη, τη Μακρόπολη, ένα αντρόγυνο καθηγητών, αποφασίζει να ιδρύσει ένα οικοτροφείο για να στεγαστούν εγκαταλελειμμένα και ορφανά παιδιά της περιοχής που λόγω ειδικών συνθηκών που επικρατούσαν εκεί, δεν ήταν και λίγα. Με την βοήθεια τοπικών παραγόντων το οικοτροφείο δημιουργήθηκε, το στέγασαν σε ένα παλιό και εγκαταλειμμένο αρχοντικό και το ονόμασαν, « Ο Ποιμένας». Πίσω όμως από την φιλανθρωπική εικόνα του «Ποιμένα», κρυβόταν μία σκοτεινή πραγματικότητα. Πολλά από τα παιδιά που έζησαν σ’ αυτό το ίδρυμα, κακοποιήθηκαν από ανθρώπους που είχαν εξουσία στην τοπική κοινωνία και ήταν στο απυρόβλητο. Μερικά από αυτά τα παιδιά, κατάφεραν να επιβιώσουν και ενηλικιωθούν και, κουβαλώντας στην ψυχή τους τις τραυματικές εμπειρίες, αποφάσισαν να ζητήσουν δικαιοσύνη μέσα από την τιμωρία. Την ιστορία του «Ποιμένα», τη ζωή των παιδιών που έζησαν σ’ αυτόν, όπως και τη ζωή των ανθρώπων που συνδέονται με το οικοτροφείο, τη διηγείται ένας συνταξιούχος ιατροδικαστής που την έζησε και τη γνώριζε καλά, μέσα από τις προσωπικές και επαγγελματικές εμπειρίες του, σε έναν συνεπιβάτη του, στη διάρκεια ενός ταξιδιού με το τρένο, με προορισμό τη Μακρόπολη. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό βιβλίο, που θα ανατρέψει μέσα σας πολλά από αυτά που ενδεχομένως πιστεύετε.