Ὁ φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων Θεός, πού φροντίζει πάντοτε γιά τό ἀνθρώπινο γένος, βλέποντας ὡς φιλόστοργος Πατέρας τό πλάσμα τῶν χειρῶν του νά εἶναι ὑπόδουλο καί νά τυραννεῖται ἀπό τόν διάβολο, νά ὑπηρετεῖ στά πάθη του καί νά βρίσκεται στό σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας, θέλησε νά ἀποστείλει τόν Μονογενή Υἱό του, τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τά χέρια τοῦ διαβόλου.

Πέμπει λοιπόν τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ, στήν πόλη Ναζαρέτ, πρός τήν Παρθένο Μαρία, τήν ὁποία εἶχε «προκαθάρει τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι», καί τῆς λέγει· «Χαῖρε Κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξίν». Στήν εὔλογη ἀπορία της γιά τό χαιρετισμό αὐτό, ὁ ἀρχάγγελος ἀπαντᾶ: Μή φοβᾶσαι, Μαριάμ, διότι μέ τή χάρη πού σοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, θά συλλάβεις καί θά γεννήσεις Υἱό, πού θά τόν ὀνομάσεις Ἰησοῦ. Αὐτός θά εἶναι μεγάλος καί θά ἀποκληθεῖ Υἱός Ὑψίστου...

Στό φυσικό ἐρώτημα, πῶς θά συμβεῖ αὐτό, ὁ Γαβριήλ ἀποκρίνεται: Πνεῦμα Ἅγιο θά ἔρθει σ’ ἐσένα καί θά σέ σκεπάσει ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ, γιατί τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο γι’ αὐτόν. Ἡ δέ Μαρία εἶπε· «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου». Ἔτσι λοιπόν ἡ Παρθένος Μαρία «ἔσχεν ἐν γαστρί» τόν Σαρκωθέντα Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ καί ἐννέα μῆνες ἀργότερα ἔτεκε τόν Ἰησοῦ Χριστό στή Βηθλεέμ.

Ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας, «ἡ Σάρκωση δέν ἦταν μόνον ἔργο τοῦ Πατρός, τῆς Δυνάμεως, καί τοῦ Πνεύματός του..., ἀλλ’ ἦταν ἐπίσης ἔργο τοῦ θελήματος καί τῆς πίστεως τῆς Παρθένου... Ὅπως ἀκριβῶς ὁ Θεός