Η παρούσα μελέτη επιδιώκει να απαντήσει σε δύο πολύ κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την ενεργειακή εφοδιαστική αλυσίδα της Ευρώπης: α) ποιος ο έλεγχος των ενεργειακών κοιτασμάτων της περιοχής β) πώς επιλέχθηκαν οι διαδρομές των πετρελαιαγωγών, ώστε να εξασφαλιστεί η συνεχής και απρόσκοπτη τροφοδοσία της ευρωπαϊκής αγοράς τόσο με πετρέλαιο όσο και με φυσικό αέριο. Οι απαντήσεις πρέπει να αναζητηθούν στις γεωπολιτικές και οικονομικές ισορροπίες, με πρωταγωνιστές τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, την Τουρκία και το Ιράν. Στο νέο σκηνικό η ΕΕ παραμένει μία περιοχή ασφάλειας και, ως εκ τούτου, θα συνεχίσει να καθορίζει τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης.

Στο «Μεγάλο Παιχνίδι» της ενέργειας υπάρχει χώρος για όλους, καθώς η χρήση των ενεργειακών πόρων προϋποθέτει τα εξής: την απαιτούμενη ζήτηση, ώστε όλες οι επενδύσεις να είναι οικονομικά βιώσιμες (ευρωπαϊκή αγορά), τη συνεργασία των παραγωγών χωρών (Ρωσία, Ιράν, Αζερμπαϊτζάν κ.λπ.), την εξόρυξή τους με επενδύσεις από επιχειρηματικά κεφάλαια και την κατασκευή αγωγών που θα διέρχονται από ασφαλείς περιοχές (διαμετακομιστικά κέντρα, όπως Τουρκία, Γεωργία, Αρμενία, Ελλάδα).

Άλλωστε η εξέλιξη του «Μεγάλου Παιχνιδιού» στο οποίο διαδραματίζουν ρόλο μεγάλες και περιφερειακές δυνάμεις καθιστά σαφές ότι οι θέσεις στην ενεργειακή σκακιέρα θα αλλάζουν, αλλά το «παιχνίδι» θα διατηρεί πάντα το ενδιαφέρον των θεατών-πελατών, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο για τις μικρότερες χώρες της περιοχής, αποτελούν τελικά τα «κλειδιά» στη διαμόρφωση του ενεργειακού χάρτη.

Δεδομένου ότι οι μικρότερες χώρες της περιοχής που σχηματίζουν μια νοητή γεωγραφική αλυσίδα ως τη δυτική Ευρώπη, βρήκαν τις θέσεις τους στην