Οι "Νόμοι ήτοι η Μεγάλη Παράδοση ή παμπάλαιος δόξα" είναι το εκτενέστερο, από όσα βρέθηκαν στα κατάλοιπά του, ανέκδοτο έργο του Ζήσιμου Λορεντζάτου (1915-2004). Χειρόγραφο, αχρονολόγητο και ανολοκλήρωτο. Το έγραψε μετά τη "Μικρά Σύρτι" (1953 και εκδίδεται το 1955) και πριν από το "Χαμένο Κέντρο" (1961), αλλά δεν μπορούμε να ορίσουμε με ασφάλεια πότε ακριβώς το άρχισε και πότε το εγκατέλειψε. Οι "Νόμοι" είναι ο ενδιάμεσος σπόνδυλος που μας έλειπε για να κατανοήσουμε την πνευματική πορεία του Λορεντζάτου. Ο Λορεντζάτος προσχωρεί στην ιδέα της Philosophia Perennis στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και μένει πιστός σε αυτήν σε όλη τη ζωή του, με ορισμένες πάντως μεταγενέστερες διαφοροποιήσεις. Οι "Νόμοι" είναι ακριβώς το έργο που έγραψε για να παρουσιάσει, με βαθιά πεποίθηση, την αλήθεια της Philosophia Perennis ή της Μεγάλης Παράδοσης, δηλαδή της εμπράγματης μεταφυσικής αλήθειας, της αιώνιας, αμετάβλητης, αντιιστορικής, θεοδίδαχτης. Ο Λορεντζάτος δεν εξέδωσε ποτέ τους "Νόμους", γιατί -δείγμα και αυτό της πνευματικής τιμιότητάς του- είχε ήδη κάνει, πριν καλά καλά τους ολοκληρώσει, το επόμενο βήμα, είχε μετακινηθεί με μεγαλύτερη σαφήνεια στην Ορθόδοξη Εκκλησία.